شمارهٔ ۹ - مدحت بی‌نعمت
هوش مصنوعی: این غزل بیانگر احساس شاعر است نسبت به کسانی که او را ستایش می‌کنند. او می‌گوید که بدون هیچ‌گونه فایده‌ای، همه آرزوی مدح او را دارند، در حالی که او هیچ نعمتی به آن‌ها نداده است. شاعر به این نتیجه می‌رسد که سکوت در برابر این مدح‌ها، بهترین پاسخ است و تأکید می‌کند که هرگز کسی را بی‌جهت و بدون دلیل سرزنش نکرده و اگر بی‌احترامی‌ای می‌کند، چیزی از خود او نیست.
از من اکنون هرکسی را آرزوی مدحتسترایگان بی‌آنکه بر من هیچ کس را نعمتیست
هوش مصنوعی: اکنون هر کس آرزوی ستایش من را دارد، اما هیچ کس عطایی از جانب من دریافت نمیکند.
این قدر یارب ندانند آنچه ایشان می‌کنندخامشی در حق ایشان بهترینم مدحتیست
هوش مصنوعی: به این ترتیب، به خاطر کارهایی که آنان انجام میدهند، بهترین چیز برای من سکوت است، زیرا نمیخواهم در مورد آن‌ها چیزی بگویم.
راستی با این تفضل‌ها و این انعام‌هاهر کرا هجوی نگفتم بر وی از من منتیست
هوش مصنوعی: من با این همه محبتها و بخششها، اگر کسی به من بدگویی کرده باشد، هیچ گونه توقعی از او ندارم و بر او منت نمیگذارم.