شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس شدید خود را نسبت به دوری معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید که دیگر طاقت دوری را ندارد و این دوری باعث رنج و گریه‌اش شده است. هرچند که دل و جانش برایش ارزشمندند، اما بدون معشوق فاقد معنا هستند. او به معشوق می‌گوید که بارها تلاش کرده تا فراموشش کند، اما نام او از ذهنش نمی‌رود. دل او سرکش است و تسلیم نمی‌شود، و به همین دلیل از این وضعیت بسیار غمگین است. در نهایت، شاعر به شدت احساس ناتوانی و درد می‌کند.
بیش ازین طاقت هجرانم نیستبرگ این دیده گریانم نیست
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوانم دوری را تحمل کنم، دیگر این چشمانم قادر به گریه کردن نیستند.
دل و جان گرچه عزیزند مرانیست در خورد چو جانانم نیست
هوش مصنوعی: دل و جانم هرچند برایم ارزشمندند، اما وجودشان در کنارم بیفایده است وقتی محبوبم در دسترس نیست.
گفتم از تو سخنی وز من جانگفت امروز سر آنم نیست
هوش مصنوعی: من به تو گفتم که چیزی بگویم، اما امروز حوصلهام برای این کار نیست.
جان زمن بردی و برخواهی گشتغمم اینست و غم جانم نیست
هوش مصنوعی: تو جان مرا گرفتی و میروی، اما غم من این است که دیگر بر نخواهی گشت و غم جان من نیست.
چند ره توبت کردم که دگرنبرم نام تو درمانم نیست
هوش مصنوعی: مدتهاست که به تو فکر کردهام و تصمیم گرفتهام دیگر نامت را بر زبان نیاورم، اما نمیتوانم از درد و رنجی که دچارش هستم، رهایی یابم.
دل سرکش که نمیسازد هیچآه ازیندل که بفرمانم نیست
هوش مصنوعی: دل سرکش من هیچگاه آرام نمیگیرد و به راحتی تحت فرمان من نیست.