شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و غم عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که نوشته‌های معشوقش بر دلش تأثیرگذار بوده و غمی که او احساس می‌کند، نشان‌دهنده‌ی بیداد و سختی‌هایی است که کشیده است. زیبایی‌های معشوق، همچون گل و لعل، در ابیات توصیف شده و شاعر از تأثیر این زیبایی‌ها بر دلش می‌گوید. در نهایت، شاعر از نادانی و سردرگمی‌اش نسبت به سرنوشت خود و عشقش سخن می‌گوید.
خطت تا بر گل از عنبر نوشته‌ستغمت بر من خطی دیگر نوشته‌ست
هوش مصنوعی: خطی زیبا و خوشنویسی از عطر و بوی گل، نشاندهنده زیبایی و خوشحالی است. اما از سوی دیگر، نگرانی و غم تو بر دل من، خطی دیگر و ناخوشایند ترسیم کرده است.
مگر بیداد تو دل را خوش آمدکه بر رویم به آب زر نوشته‌ست
هوش مصنوعی: آیا ظلم و ستم تو باعث خوشحالی دل من شده است که بر روی من با طلا نوشتهای؟
دمیده گرد لعلت سنبل سبززمرد بر عقیق تر نوشته‌ست
هوش مصنوعی: نسیم خوشبوی عشق تو، چون لعلهای سرخ، گلهای سبز و زمردی را بر عقیق تازه حک کرده است.
ز بهر چشم بیمارت مگر زلففسون تب به شکر برنوشته‌ست
هوش مصنوعی: به خاطر چشمان بیمار تو، شاید زلفهای دلربای تو به زیبایی و جادو بر روی کاغذ نقش بسته باشد.
هنوز از عشق تو دل یک ورق خواندز تیمار تو صد دفتر نوشته‌ست
هوش مصنوعی: دل هنوز از عشق تو یک صفحه خوانده و از عشق تو، صد دفتر نوشته است.
ز دست این دل نا پای بر جایندانم تا چه‌ام بر سر نوشته‌ست
هوش مصنوعی: نمیدانم چه بر سرم خواهد آمد زیرا این دل ناپایدارم مرا رها نمیکند.