شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و وابستگی عاطفی پرداخته است. شاعر به ارتباط عمیق خود با معشوق اشاره میکند و بیان میکند که وصال با او برایش چون عمر جاودانی است. او احساس میکند که روح و وجودش در این عشق غرق شده و غم و شادی‌هایش به این رابطه وابسته است. با وجود همه دردها و مشکلات، نمی‌تواند از عشق خود دست بکشد و این مسأله نشان‌دهنده شدت عواطف و احساسات او نسبت به معشوق است. به طور کلی، شعر حسرت و شوق عاشقانه را با زیبایی بیان میکند.
وصل تو چو عمر جاودانه استخوی تو چو گردش زمانه است
هوش مصنوعی: پیوند با تو مانند زندگی ابدی است، اما طبیعی بودن تو مانند تغییرات زمان است.
در راه قضا رخ تو دامستدر دام قدر لب تو دانه است
هوش مصنوعی: در مسیر سرنوشت، چهره تو در دام افتاده است و لب تو مانند دانهای است که در دام تقدیر قرار دارد.
در هر نفسم هزار آهستدر هر سخن تو صد بهانه است
هوش مصنوعی: در هر نفس که میکشم، هزار حسرت و اندوه وجود دارد و در هر کلامی که تو به زبان میآوری، صد دلیل و توجیه به همراه دارد.
دل میکند این من از که نالمکم دشمن از اندرون خانه است
هوش مصنوعی: دل از کسی دل میکند که از درون خانهاش، دشمنی وجود دارد و نمیگذارد آرامش داشته باشد.
از بهر دلست این همه غمدل خود ز میانه بر کرانه است
هوش مصنوعی: تمام این درد و اندوه به خاطر دل خودم است، که از وسط ماجرا به سوی کنار رفته است.
گفتی بزبان که من ترایموز دل بزبان بسی میانه است
هوش مصنوعی: گفتی که من با زبانم میگویم چیزهایی را، در حالی که در دل، حرفهای دیگری وجود دارد.
من جان نبرم ز دست عشقتاینست سخن دگر فسانه است
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از عشق تو دل بکَنم، زیرا این حقیقتی است که بیشتر از هر داستان دیگری واضح است.