شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق عمیق و دردناکی است که شاعر نسبت به معشوقش دارد. او بیان می‌کند که با وجود تمام تلاش‌ها و احساساتش، هنوز نتوانسته به معشوقش دسترسی پیدا کند و دلش از این موضوع رنج می‌برد. شاعر بارها سعی کرده تا معشوقش را به خود جذب کند، اما هیچ نتیجه‌ای نگرفته است. او در نهایت به ناچار تسلیم احساساتش می‌شود و برای عشقش حتی جانش را فدای او می‌کند، هرچند که به نظر می‌رسد این عشق بی‌نتیجه مانده است.
عشق تو تا دست سوی جان نبردبا دل من دست به پیمان نبرد
هوش مصنوعی: عشق تو زمانی به جانم راه پیدا می‌کند که دل من با آن هماهنگ شود و با عشق تو تعهدی ایجاد کند.
تا دل من دل ز جهان برنداشتنام چو تو دلبر جانان نبرد
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل من از دنیا جدا نشود، نامی چون تو، محبوب و عزیز، نمیتواند جان مرا بگیرد.
دیده همی گرید و گو خون گریچند بدو گفتم و فرمان نبرد
هوش مصنوعی: چشمهایم مدام اشک میریزند و میگویند چرا اینقدر میگرید؟ به او گفتم اما او به صحبتهایم گوش نداد.
صبر که میگفت ترا من بَسَماین همه میگفت و به پایان نبرد
هوش مصنوعی: تحمل و صبر که میگفت تو را میسازم، این همه از آن حرفها را زد و به انتها نرسید.
دل که همی راه سلامت سپردعاقبت از عشق تو هم جان نبرد
هوش مصنوعی: دل که در مسیر سلامت و آرامش گام برداشت، در نهایت از عشق تو جانش را فدای آن کرد.
با دل خود چاره چه سازم که کساز دل خود قصه به سلطان نبرد
هوش مصنوعی: با دل خود چه کنم وقتی که هیچکس داستان دل خود را به فرمانروا نمیگوید؟
هم به فدای تو کنم زود جانگرچه کسی زیره به کرمان نبرد
هوش مصنوعی: اگرچه کسی زیره را به کرمان نمیبرد، اما من جانم را به خاطر تو به سرعت فدای تو میکنم.