شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و درد ناشی از جدایی می‌پردازد. او بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند شدت عشق و غم هجر را درک کند. شاعر اعتراف می‌کند که نمی‌تواند خود را از عشق رها کند، حتی اگر بخواهد به وصال برسد. او از عشق و دلبستگی‌اش سخن می‌گوید و می‌فهمد که این احساسات برای او دردآور است. در نهایت، او زیبایی بی‌نظیر محبوبش را ستایش می‌کند و می‌گوید که کسی نمی‌تواند به تلخی عشق او پی ببرد.
هیچ کس را هوش عشق تو درسر نشودکش غم هجر تو با مرگ برابر نشود
هوش مصنوعی: هیچ‌کس توانایی درک عمق عشق تو را ندارد و غم دوری تو به اندازهای بزرگ است که با مرگ قابل مقایسه نمیشود.
نتوان کشت مرا گر طمع وصل کنمهیچ عاشق بچنین جرمی کافی نشود
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به وصال تو امیدوار شوم، نمیتوانم خود را فریب دهم، چون هیچ عاشقی به خاطر چنین گناهی نمی‌تواند مجازات شود.
جان زمن خواهی ودانی که محابانکنمبوسه خواهم و دانم که میسر نشود
هوش مصنوعی: اگر تو از من بخواهی، میفهمی که با احتیاط عمل میکنم. میخواهم تو را ببوسم، اما میدانم که این کار ممکن نیست.
از دل و دوست بدردم من و میباید ساختکه کسی از دل و از دوست بداور نشود
هوش مصنوعی: از عمق وجودم و به خاطر دوستی، من دچار درد هستم و باید راهی پیدا کنم که کسی نتواند از دل و دوستش رنجیده شود.
صفت درد دل من زسر زلف بپرسگر ترا از من دلسوخته باور نشود
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از درد دل من باخبر شوی، بهتر است از رشته موهایش بپرسی؛ زیرا اگر خودم بگویم، شاید نتوانی به احساسات عمیق من پی ببری.
عاشق روی تو شد دل چه ملامت کنمشبچنان رخ که تو داری چکندگر نشود
هوش مصنوعی: دل عاشق، به خاطر زیبایی چهرهات، قابل ملامت نیست. چه اشکالی دارد که کسی عاشق چنین چهرهای شود؟ اگر حتی دل به آن ندهد، باز هم نمیتوان او را سرزنش کرد.