شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی فصل بهار و گل‌های آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که بهار مانند چهره محبوبش زیباست و رنگ لاله‌ها مزین‌کننده صحراست. شاعر با اشاره به عمر کوتاه گل‌ها، از شادی و زیبایی آن‌ها تعجب می‌کند و از حال و هوای بنفشه‌ها می‌گوید که گویی در حال خوش‌گذرانی هستند. او همچنین دل لاله را شبیه به دل خود described می‌کند که در عشق می‌سوزد و در نهایت به زیبایی نرگس‌ها اشاره می‌کند که همچون ماه در دور آن‌ها می‌درخشد.
بهار امسال بس خَوش مینمایدچو روی یار دلکش مینماید
هوش مصنوعی: بهار امسال بسیار زیباست، همانطور که چهره محبوبم دلنشین و جذاب است.
ز رنگ لاله‌های نو شکفتههمه صحرا منقش مینماید
هوش مصنوعی: رنگ لاله‌های تازه شکفته شده، تمام دشت را زیبا و نقشدار کرده است.
مگر گل غافلست از عمر کوتهکه چونین خرم و کش مینماید
هوش مصنوعی: آیا گل از عمر کوتاه خود بیخبر است که اینگونه شاداب و زیبا به نظر میرسد؟
بنفشه دوش مِیْ خورده‌ست گوئیکه جعدش بس مشوش مینماید
هوش مصنوعی: دیروز بنفشهای را میدیدم که مانند موهای پراشیده و نامرتبش به نظر میرسید.
دل لاله نگر همچون دل منکه در عشقش پُر آتش مینماید
هوش مصنوعی: دل لاله مانند دلی است که در عشقش شعلهور و پرحرارت می‌سوزد.
به عینه تاج نرگس همچو ماهستکه پروین گرد او شش مینماید
هوش مصنوعی: تاج نرگس شباهت زیادی به ماه دارد، که ستاره پروین دور آن را احاطه کرده است.