شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و آرزوی عمیق شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید افرادی که به زیبایی و محبت می‌نگرند، حاضر هستند جان خود را فدای آن کنند. عشق برای آنان مهم‌تر از زندگی است و در این مسیر، بی‌تاب و مشتاق هستند. همچنین اشاره می‌کند که چشم‌هایش از دیدن زیبایی معشوق سیراب نشده و همچنان نیاز به نگاه و محبت او دارد. در انتها، با کنایه به بی‌تابی و شدت احساسات، می‌گوید حتی اگر چشم‌هاش از اشک پر شوند، این درد و احساس را نیز به همراه دارند.
هر که زان لعل شکر میخواهدجان خود زیر و بر میخواهد
هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد از آن لعل شیرین بهرهای ببرد، باید جان خود را در خطر بیندازد و از خودگذشتی کند.
در گذشتست ز جان و دل خویشهر که در عشق گذر میخواهد
هوش مصنوعی: هر کسی که در جستجوی عشق باشد، باید از جان و دل خود بگذرد و از آنچه دارد، فداکاری کند.
مردم چشم من از باغ رخترسم دیوان نظر میخواهد
هوش مصنوعی: مردم چشمان من از زیباییهای وجود تو الهام میگیرند و برای تماشای تو مانند یک دیوانه به دنبال زیبایی هستند.
دیده چون آب نماند در ویمدد از خون جگر میخواهد
هوش مصنوعی: چشم در غم و ناراحتی به اندازهای خشک و بیروح شده که از عمق دل و جگرش یاری میطلبد.