شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساساتی است که از بوی گل‌ها و زیبایی طبیعت به وجود می‌آید. شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که از بوی زلف محبوب و گلبرگ‌های معشوق برانگیخته می‌شود، و این بوی خوش دل را شاداب و سرشار از عشق می‌کند. همچنین، شرم و زیبایی غنچه‌ها و نرگس‌ها را ذکر می‌کند که به عشق و زیبایی دلبستگی دارند. در نهایت، شعر به تأثیر شادی و خنده بر گل‌ها و احساسات عاشقانه اشاره می‌کند.
بوئی از بوستان همی آیدراحتی در روان همی آید
هوش مصنوعی: عطر گلستان به مشام میرسد و احساس آرامش به جان می‌آید.
بنده باد گشته ام کز ویبوی زلف فلان همی آید
هوش مصنوعی: من از کسی که بوی زلفش به مشامم میرسد، همچون بندهای در آمدهام.
باز دل بر فصول می پیچدعشق بر بوی جان همی آید
هوش مصنوعی: دل دوباره به عشق روی میآورد و با عطر زندگی، انسانی که در آن عشق وجود دارد، همراه می‌شود.
پیش گلبرگ عارض تو ز شرمغنچه بسته دهان همی آید
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی صورت تو در برابر گلبرگها قرار میگیرد، غنچه از شرم نمیتواند دهان باز کند.
بزر و سیم غره شد نرگسکه چنین سرگران همی آید
هوش مصنوعی: بزرگ و باارزش بودن نرگس باعث شده است که دیگران با دل و جان به سوی او بیایند و به زیباییاش توجه کنند.
رمقی مانده از دل و غم عشقبتقاضای آن همی آید
هوش مصنوعی: دلی همچنان زنده است و غم عشق به شدت درخواستی دارد.
غنچه ترتیب مهد می سازدکه صبا ناتوان همی آید
هوش مصنوعی: غنچه با زیبایی خاصی که دارد، فضایی دلنشین و شاداب ایجاد می‌کند، به طوری که نسیم ملایم هم به خاطر لطافت و زیبایی آن به اینجا می‌آید.
هم ز خنده خجل شود روزیگل که خنده زنان همی آید
هوش مصنوعی: روزگاری خواهد آمد که گل، از خندهای که به همراه دارد، خجالت زده خواهد شد.