شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وفاداری به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که به عشق او واقف نیست، هیچ سختی را در زندگی نمی‌شناسد. او بیان می‌کند که دلش به شدت به معشوق وابسته است و تنها دل‌هایی که به او وفا ندارند، از عشق او سیر نمی‌شوند. شاعر همچنین می‌گوید که حتی اگر تمام جهان تحت تأثیر غم معشوق باشد، تنها دل او به عشق واقعی معنادار است و در نهایت می‌افزاید که زیبایی معشوق، مانند غمش پاینده است و تنها بندگی او را شایسته دعا می‌داند.
هر که او عشق ترا نشناسددر جهان هیچ بلا نشناسد
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق تو را درک نکند، در جهان هیچ مصیبت و مشکل واقعی را تجربه نخواهد کرد.
همه بر دوست زند چشم تو زخمفرخ آنکس که ترا نشناسد
هوش مصنوعی: همه به دوست تو نگاه میکنند و به او آسیب میزنند؛ اما کسی که تو را نشناسد، در واقع به خود آسیب میزند.
من غلام دل سنگین توأمکه خود البته وفا نشناسد
هوش مصنوعی: من بندهای هستم که دل سنگینی به خاطر تو دارد و خودم هم میدانم که وفاداری را نمیشناسم.
گر شود جمله جهان ملک غمتجای خود جز دل ما نشناسد
هوش مصنوعی: اگر همهی جهان در تصاحب عشق تو باشد، جز دل ما به هیچ چیز دیگری اهمیت نخواهد داد.
دل بجور از تو نمیگردد سیرچه دلست این که جفا نشناسد
هوش مصنوعی: دل نمیتواند بدون تو سیر و آرام باشد، زیرا این دل هیچگاه جفا و بیمهری را نمی‌شناسد.
باد حسنت چو غمم پایندهبه ازین بنده دعا نشناسد
هوش مصنوعی: باد زیبایی تو همچون غم من، برای همیشه باقی خواهد ماند و این بنده (من) دعایی نمی‌شناسد.