شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر به توصیف چهره و قامت محبوب خود می‌پردازد و او را به گل و سرو تشبیه می‌کند. همچنین، به تأثیر نور و زیبایی محبوب بر اطرافیان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او باعث شعله‌ور شدن اشک‌های دلش شده است. شاعر ابراز می‌کند که زیبایی معشوق، حتی ماه را هم شرمنده کرده است و او را نسبت به خورشید درخشان‌تر می‌داند. در نهایت، شاعر عشق و جذبه‌های معشوق را به گونه‌ای بیان می‌کند که این احساسات او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
زهی روی تو خار گل نهادهقد تو کو شمال سرو داده
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو همچون گلی است که بر روی خارها قرار دارد و قامت تو به قد بلند درخت سرو میماند.
مهت چون آفتاب افتاده در پایبسر چون سایه پیشت ایستاده
هوش مصنوعی: ماه مثل آفتابی به زمین افتاده و سر تو مانند سایهای در کنارت ایستاده است.
ز بهر عشوه ما وعده تودری ز امروز بر فردا گشاده
هوش مصنوعی: به خاطر جاذبه و دلربایی ما، وعده تو از امروز به فردا منتقل شده است.
ز اشگ چشم من خیزد تف دلکسی دید آتشی از آب زاده؟
هوش مصنوعی: از اشک چشم من، دل کسی به تپش میآید. آیا آتشی که ز آب برخیزد، وجود دارد؟
ز شرم روی چون ماهت مه چرخشود هر مه دو شب از خود پیاده
هوش مصنوعی: به خاطر شرم و حیا از زیبایی چهرهات، مانند ماهی در آسمان، هر ماه دو شب از عالم هستی دور میشوی.
بپیش روی خوبت چیست خورشیدچراغی در ره بادی نهاده
هوش مصنوعی: در برابر زیبایی تو، چه چیز میتواند نورافشانی کند؟ مثل این است که خورشید در راهی که باد آن را جارو کرده، چراغی گذاشته باشد.