شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر صبحگاهی را توصیف می‌کند که دلبر زیبا و شرابی‌اش به سراغش آمده است. او با لبخند و زلف‌هایی وزنه‌دار و حلقه‌دار به شعر احساسش می‌افزاید. شاعر در دل این زیبایی‌ها، از دوری معشوق ناله می‌کند و به فراق و دردهای درونی‌اش می‌پردازد. او می‌پرسد چقدر باید در این جدایی بمانند و دلش را به سوزش و آتش می‌کشد. در نهایت، در لحظاتی که با هم نشسته‌اند، او احساس شرمندگی کرده و معشوقش عتاب می‌کند.
بامدادان بگاه خواب زدهآمد آن دلبر شراب زده
هوش مصنوعی: در صبح زود، آن معشوقه دلربا که مست کرده بود، به همراه خواب و ناز از خواب بیدار شد و به سمت من آمد.
لب شیرین بخنده بگشادهسر زلفین را بتاب زده
هوش مصنوعی: لبخند شیرین او زلف هایش را باز کرده و زیبایی خاصی به آن بخشیده است.
سنبل زلف حلقه حلقه شدهنرگس نیم مست خواب زده
هوش مصنوعی: زیبایی زلفهای حلقه‌دار شبیه به سنبل، و نرگسی که در حال مستی خوابش برده، جلوهای دلنواز و دلانگیز را به تصویر می‌کشد.
چون مرادید زاشک دیده چنانخیمه اندر میان آب زده
هوش مصنوعی: چون به حقیقت و خواستهی خود میرسید، مانند خیمهای در وسط آب برپا شدهاید.
گفتم ای در وفا نموده درنگوی بخون رهی شتاب زده
هوش مصنوعی: گفتم ای کسی که در وفا تأمل کردهای، چرا با شتاب به خون دیگران میروی؟
چند باشیم در فراق رختبر رخ از دیده خون ناب زده
هوش مصنوعی: ما چه مدت باید در دوری تو بمانیم، در حالی که غم و اندوه از چشمانمان سرازیر است؟
چند تابی تن ضعیف شدهچند سوزی دل غذاب زده
هوش مصنوعی: بدن ضعیف شده و دل آغشته به درد و عذاب، نشاندهندهٔ حالتی است که شخص به شدت تحت فشار و رنج قرار دارد. این احساسات به نوعی به هم پیوستهاند و نشاندهندهٔ ناتوانی جسمی و عاطفی او هستند.
برخی ساعتی که بنشستیممن خجل گشته او عتاب زده
هوش مصنوعی: وقتی که ما دقایقی نشسته بودیم، من احساس شرمندگی کردم و او با ناراحتی به من نگاه کرد.