شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوه خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر معشوق از حال او باخبر می‌شد، شاید این اندوهش کاسته می‌شد. شاعر با اشاره به شب گذشته و ناله‌هایش، به این نکته می‌پردازد که دل معشوق باید نرمتر می‌بود تا از درد او آگاه شود. در نهایت، او تأکید می‌کند که معشوق غافل است و شاید به خواب رفته است، در حالی که او به شدت رنج می‌برد. این شعر به شدت از احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و درد دل حکایت دارد.
آه ار ترا ز درد دل من خبر شدیاین انده دراز مگر مختصر شدی
هوش مصنوعی: اگر تو از درد دل من اطلاع پیدا کنی، آیا این غم بزرگ و طولانی میتواند کمی کاهش پیدا کند؟
چندان سخن که دوش بگفتم زحال خویشآخر چه بودی ار سخنی کارگر شدی
هوش مصنوعی: من دیروز از حال و روز خودم خیلی صحبت کردم، اما در نهایت چه فایدهای داشت؟ آیا سخنانم تاثیرگذار بودند؟
چشم تو گر نبودی بیمار تیر اوچون بردلی زدی هم از انسوبدر شدی
هوش مصنوعی: اگر چشمت بیمار تیر عشق نبود، تو هم مانند بلبل نمیشدی و از عشق گل نداشتی.
دوش ارزجور تو دلم آهی زدی ز دردوالله که کارو بار تو زیر وزبر شدی
هوش مصنوعی: دیشب به خاطر تو دلم را به درد آوردهای، به خدا که زندگیام به هم ریخته و به کلی دچار آشفتگی شدهام.
گفتی از آه تو نشود آینه سیاهغره مشو چنین تو چه دانی مگر شدی
هوش مصنوعی: گفتی که آه تو نمیتواند آینه را سیاه کند، اما نگران نباش؛ تو چه میدانی، مگر اینکه خودت تجربهاش را داشته باشی.
چندین هزار لابه که من میکنم بتویارب چه بودی ار دل تو نرمتر شدی
هوش مصنوعی: هر چند که من با دل و جان فریاد میزنم و از تو میخواهم، اما ای خدا، اگر دل تو کمی حساستر و نرمتر بود، حتماً به من توجه بیشتری میکردی.
تو خفته ای چو بخت من ایدوست ورنه دوشزان ناله های زار ترا هم خبر شدی
هوش مصنوعی: تو مانند بخت من در خواب به سر میبری، وگرنه شب گذشته از نالهها و زاریهایم خبر داشتی.