شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس حقارت و بی‌ارزشی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که وجودش تنها زحمت و مشقت است و احساس می‌کند که در برابر محبوب، به‌ویژه از نظر ارزش و احترام، جایگاهی ندارد. با وجود این، او اشاره می‌کند که اگر محبوب به آتش درون او توجهی نکند، بر اشک‌هایش رحمی نخواهد کرد. به‌طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی درد و غم ناشی از عشق ناکام است.
بادم که وجود من بجز زحمت نیستخاکم که مرا به نزد تو حرمت نیست
هوش مصنوعی: من همچون باد هستم که فقط زحمت و زحمت میآورم و مثل خاکی هستم که در نزد تو ارزش و حرمت ندارد.
گیرم که ز آتش دلم نندیشیبر آب دو چشم من تو را رحمت نیست؟
هوش مصنوعی: اگر تو به شعلههای دل من توجهی نداشته باشی و بر اشکهای من نگران نباشی، آیا بر من رحمتی نخواهی کرد؟