شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به احساسات درونی خود اشاره می‌کند. او از فقدان صبر و آرامش شکایت دارد و می‌گوید که خواب نیز از چشمانش دور شده است. این حالت چنان عادی است که هر کسی در مواجهه با آتش و آب، به طور طبیعی از آنها دوری می‌کند. به نوعی، او از درد و رنجی که تحمل می‌کند صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که چه اندازه درگیر مشکلات احساسی است.
صبر از دل ریش من همی بگریزدبا دیده من خواب همی نامیزد
هوش مصنوعی: صبر از دل آشفتهام دور میشود و خواب هم به چشمم نمیآید.
وین هر دو اگر چنین بود نیست عجبکز آتش و آب هر کسی پرهیزد
هوش مصنوعی: اگر این دو (آتش و آب) چنین باشند، عجیب نیست که هر کسی از آنها دوری کند.