شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر اشاره دارد. شاعر از شخصی صحبت می‌کند که با سخنان زیبا ولی تلخ خود، دل او را می‌شکند. او می‌گوید که سخنان این فرد از زبانش به سختی بیرون می‌آید، و این دشواری بیان، باعث می‌شود که کلمات در مواجهه با احساسات پیچیده و دردناک، به شکل خاصی جاری شوند.
زان غالیه دان کزاو دلم خون آیدچندین سخن نغز برون چون آید
هوش مصنوعی: از آن گلی که به خاطرش دلم خون می‌شود، چگونه میتوانم سخنان زیبا و دلنواز بگویم؟
کز تنگ دهانیش الف گاه سخنچون دال دو تا گردد و بیرون آید
هوش مصنوعی: زمانی که از دهان تنگ و باریکش حرف میزند، حرفش مانند حرف "دال" که دو شکل مشابه دارد، دوپهلو شده و از آن بیرون می‌آید.