شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و ناله‌ای که در شب دارد سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که آه و ناله‌اش بر روی چرخ سیاه زمان تأثیر گذاشته و چهره ماه را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است. او از بی‌رحمی دلی که دارد شکایت می‌کند و خود را بنده آن دل توصیف می‌کند که احساس می‌کند سنگین و بی‌رحم است.
از بسکه همیکنم بشب ناله و آهبر چرخ سیاهشد ز آهم رخ ماه
هوش مصنوعی: به خاطر نالهها و آههای مداوم من در شب، چرخ شب به خاطر صدای آهات، رنگش مثل ماه تغییر کرده و تیره و تار شده است.
این خود چه دلست که برمنش رحمت نیستمن بنده آن دلم زهی سنگ سیاه
هوش مصنوعی: این دل چه خاصیتی دارد که بر من رحمتی نمیکند؟ من بندهی همان دلی هستم که همچون سنگی سیاه است.