شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق شَوق و درد ناشی از جدایی است. شاعر از معشوق خود می‌پرسد که بدون او چگونه زندگی می‌کند و خود را در غم و اندوه او غرق می‌داند. او به شدت تحت تأثیر هجران قرار گرفته و اشک‌هایش نشان‌دهندهٔ این درد است. شاعر می‌خواهد بداند که معشوقش با وجود این جدایی چگونه می‌تواند زندگی کند.
بی دیدن من جان جهانم چونی؟بی من، که مباد بی تو جانم ،چونی؟
هوش مصنوعی: بدون دیدن من، حال و روزت چگونه است؟ و بی من، که دعا میکنم هیچگاه بی تو نباشم، حالت چطور است؟
در هجر تو از دو دیده خون می بارممن بی تو چنینم تو ندانم چونی
هوش مصنوعی: در دوری تو، از چشمانم اشک میریزم و در این حال، نمیدانم تو در چه حالتی هستی بیآنکه من بخواهم.