شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر است که در آن از ناامیدی و دردهای ناشی از خیانت و فتنه صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر کسی قصد کشتن او را دارد، باید به خاطر گناهی غیر از خود او این کار را انجام دهد. شاعر به عدم اعتبار خود در برابر محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هر لحظه، شوقش برای دیدار محبوب بیشتر می‌شود. او به تیغ محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که ده بار هم زیر تیغ او باشد، اما این دردها او را از دردهای دیگر نجات داده است. در انتها نیز به عیب‌جویی دیگران طعنه می‌زند و می‌گوید که خود او عیب‌های دیگران را دیده است و بس است این نوع هنر.
بر قول مدعی مکش ای فتنه‌گر مراگر می‌کشی بکش به گناه دگر مرا
هوش مصنوعی: این شعر به شخصی اشاره دارد که از ادعای دیگری ناراحت و خشمگین است. او از این شخص میخواهد که اگر میخواهد به او آسیب بزند، دردسرش را به خاطر گناه دیگری بر دوش بکشد و نه به خاطر اظهاراتش. به نوعی، فرد میخواهد نشان دهد که انتقام، بر اساس دلایل حقیقی و نه ادعاهای بیاساس، باید گرفته شود.
پیشت به قدر غیر مرا اعتبار نیستبی اعتبار کرده فلک این‌قَدَر مرا
هوش مصنوعی: به خاطر مقام و ارزش تو، من هیچ ارزشی ندارم؛ چقدر زندگی مرا بیاعتبار کرده است.
شوقم چنان فزود که هرگه نهان شویباید دوید بر سر صد رهگذر مرا
هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق من به حدی افزایش یافته که هر بار که تو غایب میشوی، باید به دنبال تو بگردم و از میان صدها رهگذر عبور کنم.
برگردنم ز تیغ تو صد بار منت استزیرا که وارهاند ز صد دردسر مرا
هوش مصنوعی: به خاطر این که تیغ تو بارها بر گردنم نشسته است، باید از تو سپاسگزار باشم؛ زیرا تو مرا از دردسرهای بسیار رها کردهای.
وحشی صفت ز عیب کسان دیده بسته‌امای عیبجو برو که بس است این هنر مرا
هوش مصنوعی: من از عیب‌های دیگران چشم پوشیدهام و دیگر نمیخواهم به اشکالات مردم توجه کنم، ای عیبجو! این توانایی من کافی است.