شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر از وحشی بافقی به بیان احساساتی می‌پردازد که ناشی از محبت و وفاداری بی‌چون و چرای او به معشوق است. شاعر از بی‌وفایی معشوق گلایه می‌کند و می‌گوید که عشق و محبت او اساس زندگی‌اش شده است. او به ناامیدی از وصل و قطع رابطه اشاره می‌کند و از معشوق تقاضا دارد که با او به مروت رفتار کند. در نهایت، شاعر به احساس عزا و غم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که لباس مصیبت بر تن دارد و نمی‌تواند از این حال نجات یابد.
صد حیف از محبت بیش از قیاس مابا بیوفای حق وفا ناشناس ما
هوش مصنوعی: چقدر جای افسوس دارد که محبت ما بیشتر از حد و اندازه است، در حالی که وفای ما نسبت به آن وفاداری که حق ماست، ناشناخته و نادیده گرفته شده است.
بودی به راه سیل بسی به که راه اوطرح بنای عشق محبت اساس ما
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، بسیاری از افراد به شدت تحت تأثیر عشق و محبت قرار میگیرند، زیرا این احساسات بنیاد و اساس وجودی ما را شکل میدهند.
عیبش کنند ناگه و باشد به جای خویشگو دور دار اطلس خویش از پلاس ما
هوش مصنوعی: به طور ناگهانی به او عیب میگیرند و میگویند که جا یا مقامش محفوظ است. به همین دلیل، باید از پارچه کهنهاش دور نگه دارد و به لباس گرانقیمتش توجه کند.
ما را به دست رشک مده خود بکش به جوراینست از مروت تو التماس ما
هوش مصنوعی: ما را به خاطر حسادت خود مورد آزار قرار نده، خودت به ما آسیب نزن، زیرا این تنها نتیجه نامردی توست که ما این قدر التماس میکنیم.
کفران نعمتش سبب قطع وصل شدزینش بتر سزاست دل ناسپاس ما
هوش مصنوعی: نعمتهایش را نادیده گرفتن، باعث قطع ارتباط با او میشود. پس سزاوارتر است که دل ناسپاس ما به خاطر این عدم سپاسگزاری مجازات شود.
ترسم که نایدش به نظر بند پاره نیزدارد اگر نگاه تو زینگونه پاس ما
هوش مصنوعی: نگرانم که او نه من را ببیند و نه درد من را بفهمد، زیرا نگاه تو به این شکل میتواند برای ما مشکلساز باشد.
وحشی ازین عزا بدرآییم ، تا به کیباشد کهن پلاس مصیبت لباس ما
هوش مصنوعی: به زودی از این سوگواری و اندوه رهایی مییابیم، نمیتوانیم همیشه با لباس کهنه و پر از غم و اندوه زندگی کنیم.