شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود با زبان عاشقانه و عتاب‌آلود صحبت می‌کند. او از ابرو و چشم معشوق می‌پرسد که چرا این همه رمز و راز دارد و آیا زیبایی او شکر است یا زهر. شاعر از سوختن دل خود در نگاه اول یاد می‌کند و به تغافل و بی‌توجهی معشوق انتقاد می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که اگر از او دور شود، حداقل نگاهی به او بیندازد. در پایان، شاعر به افشای راز عشق اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که هر راز عاشقانه‌ای، ذاتاً ناگفته و خصوصی است.
باز این عتاب و شیوهٔ عاشق‌‌گداز چیستبر ابرو این‌همه گرهِ نیم‌باز چیست
هوش مصنوعی: چرا دوباره اینگونه با ناز و نوازش، مرا سرزنش میکنی؟ چرا این ابرو با این همه حالت کمی خمیده و باز به نظر میرسد؟
زهرم دهند یا شکر آن چشم و لب بگوامرِ کرشمهٔ تو و فرمانِ ناز چیست
هوش مصنوعی: مرا با زهر یا با شیرینی گامهای تو آشنا کن و بگو چه چیزی باعث میشود که تو این گونه بیتابی و ناز میکنی؟
ما خود بسوختیم در اول نگاهِ گرماین شعلهٔ تغافلِ طاقت‌گداز چیست
هوش مصنوعی: ما در اولین نگاه، به خاطر حرارت عشق و بی‌توجهی خودمان سوختیم. این داغی و سختی ناشی از بی‌توجهی چه معنایی دارد؟
از ما اگر کناره کنی حایلی بکناما نگاه را ز نگار احتراز چیست
هوش مصنوعی: اگر از ما دوری میکنی، لااقل یک فاصلهای بینمان ایجاد کن، اما چشمهایت را از نگاه به معشوق جدا نکن.
یک زخمِ دورباش چو کوته‌نظر نخوردپس مدعا از این مژه‌های دراز چیست
هوش مصنوعی: اگر یک زخم دور بود و من نمیتوانستم آن را ببینم، پس هدف از این مژه‌های بلند چه میتواند باشد؟
این لطف‌ها که صرف دگرها ست کو یکیتا بنگرد که عجز کدام و نیاز چیست
هوش مصنوعی: این همه مهربانی و توجهی که به دیگران میشود، چرا کسی نیست که ببیند چه کسی ناتوان است و به چه چیزی نیاز دارد؟
وحشی همیشه رازِ تو فاش از زبانِ تو ستباز این سخن‌گزاری و افشای راز چیست
هوش مصنوعی: وحشی همیشه راز تو را از زبان خودت افشا می‌کند. پس علت این گفتگو و فاش کردن راز چیست؟