شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و وضعیت درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نیازی به اجازه و توجه از سوی دیگران ندارد و خود را مستقل می‌داند. همچنین، او از عشق و وفای از دست رفته سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که انتظارش از معشوق دیگر به واقعیت نمی‌پیوندد. شاعر در عین حال بین عشق و انکار آن دچار تردید است و به این نتیجه می‌رسد که تحمل نداشته و نمی‌تواند رازهای عشق را پنهان کند. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که در این وضعیت نمی‌تواند به سایه عشق تکیه کند.
یک التفات ز فرماندهان نازم نیستز دور رخصت یک سجدهٔ نیازم نیست
هوش مصنوعی: دقت و توجهی از طرف فرماندهان برای من مهم نیست، حتی اگر از دور به من مجوز یک سجده طلب کنم.
منه به گوشهٔ طاق بلند استغناکلید وصل ، که دستی چنان درازم نیست
هوش مصنوعی: در گوشهٔ بالای طاق، نعمتهای بینیاز از وصل را قرار نده، زیرا من دستانی ندارم که به آنجا برسد.
خلاف عادت پروانه خواهد از من شمعو گرنه ز آتش سوزنده احترازم نیست
هوش مصنوعی: پروانه برخلاف عادت خود از من شمع خواهد خواست و اگر این کار را نکند، از آتش سوزان اجتناب نخواهم کرد.
مرا به کنگرهٔ وصل او صلا مزنیدکه آن پری که شما دیده‌اید بازم نیست
هوش مصنوعی: خواهش میکنم مرا به جمعی که در آنجا با معشوق دیداری هست، دعوت نکنید. زیرا آن زیبایی که شما مشاهده کردهاید، دیگر وجود ندارد و من نمیتوانم او را بیابم.
حدیث ترک وفا گو زبان به صرفه بگوکه اعتماد بر این صبر حیله سازم نیست
هوش مصنوعی: بهتر است از گفتن داستان عدم وفا خودداری کنی، زیرا نمیتوانم به این صبر و سکوت ادامه دهم.
صلاح کار در انکار عشق بینم لیکتحملی که بود پرده پوش رازم نیست
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که بهتر است عشق را انکار کنم تا شرایط بهتری فراهم شود، اما در واقع من تحملی ندارم که راز خود را از دیگران پنهان نگهدارم.