شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: شعر به بیان درد و اندوهی عمیق می‌پردازد که ناشی از جدایی و فراق است. شاعر به تلخی بیدادگری اشاره می‌کند که همچون زهر در زندگی او سایه افکنده و رنج هجر و اشتیاقی عمیق را توصیف می‌کند. او به شخصیت یوسف اشاره می‌کند که در سفر است و حالتی از انتظار و longing را دارد. علاوه بر این، شاعر به بی‌گناهی و نداشتن دلیل برای رنج‌هایش می‌پردازد و از احساسات عمیق و درونی خود، مانند اشک و آه، سخن می‌گوید که همچون آتش در دلش می‌سوزد. در کل، شعر تصویری غمگین و پر از احساسات عمیق انسانی را به تصویر می‌کشد.
به زیرِ لب حدیثِ تلخ کـآن بیدادگر داردبود زهری که بهرِ کشتنِ ما در شکر دارد
هوش مصنوعی: در دل خود سخنهای تلخی از آن ستمگر دارد، مانند زهر که برای کشتن ما در شیرینی پنهان شده است.
بلای هجر و دردِ اشتیاقِ پیرِ کنعانیکسی داند که چون یوسف عزیزی در سفر دارد
هوش مصنوعی: شخصی که از محبوب خود دور افتاده و در تنهایی به سر میبرد، تنها کسی میتواند این درد و رنج را درک کند که مانند یوسف عزیز، در مسیری پر از سختی و دوری قرار دارد.
ندارد اشتیاقِ وصلِ شیرین کوهکن ورنهبه ضربِ تیشه صد چون بیستون از پیش
بردارد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه هیچ تمایلی به وصال شیرین و دلپذیر کوهکن وجود ندارد، اگر چنین اشتیاقی وجود داشت، میتوانست با ضربههای تیشه به راحتی صدها مانند بیستون را از جای خود بیرون آورد.
عتاب‌آلوده آمد باده در سر دست بر خنجرکدامین بی‌گنه را می‌کشد دیگر چه سر دارد
هوش مصنوعی: نوشیدنی با حالت خشم و غضب به دست آمده و در حالتی خطرناک مانند چاقو، چه کسی را که بیگناه است به کشتن میتواند برساند؟ این چه معنایی دارد؟
کسی دارد خبر از اشک و آهِ گرمِ من وحشیکه آتش در دل و داغِ ندامت بر جگر دارد
هوش مصنوعی: کسی از درد و نالههای سوزان من باخبر نیست؛ من که در درونم شعلهای از آتش دارم و حسرتی عمیق بر دل دارم.