شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و ناامیدی شاعر می‌پردازد. شاعر از دل‌تنگی و غم ناشی از طمع ورزی مردم و ناپایداری روابط صحبت می‌کند. او به مژگان و زیبایی‌های دنیا اشاره دارد که از آن‌ها غم می‌چشد. همچنین به بلبل و گل‌ها اشاره می‌کند و از وفاداری، گناه و طمع در میان روابط انسانی یاد می‌کند. در نهایت، او به حال و هوای عشق و مستی می‌پردازد و از سادگی ساقی و لذت‌های زندگی می‌گوید، در حالی که در پس این شادی، هشیاری و طمع دیگران را نقد می‌کند.
به تنگ آمد دلم یک خنجرِ کاری طمع دارداز آن مژگانِ قتال این‌قدر یاری طمع دارد
هوش مصنوعی: دل من از درد و رنج به جایی رسیده که به خنجر تیز و برندهای نیاز دارد. این دل تنگ، به همین اندازه از چشمان زیبا و نیرومند دشمنانی که دور و برش هستند، اشتغال و آرزو دارد.
نهاده ست از نکویانش بسی غم‌های ناخوردهاز این خون‌خوارِ مردم هرکه غم‌خواری
طمع دارد
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که افرادی که ویژگیهای نیکو دارند، بار زیادی از غم و اندوه را در دل خود نگهداشتهاند. این غم و اندوه ناشی از کسانی است که به مردم آسیب میزنند و به نوعی با درد و رنج دیگران بیتوجه هستند. در واقع، کسانی که به فکر غم و اندوه دیگران هستند، خود در معرض مشکلات و رنجها قرار دارند.
سحر گل خنده می‌زد بر شکایت‌گوییِ بلبلکه این نادان مگر کز ما وفاداری طمع
دارد
هوش مصنوعی: در صبح زود، گل به بلبل که همواره از مشکلاتش شکایت میکرد، لبخند میزند و می‌گوید: "آیا این نادان فکر می‌کند که ما از او وفاداری میخواهیم؟"
گناهِ گل‌فروشان چیست گو بلبل بنال از
خودکه یک جا بودن از یارانِ بازاری طمع
دارد
هوش مصنوعی: بلبل چرا از گل‌فروشان شکایت می‌کند؟ گناه آن‌ها چیست؟ شاید این بلبل خود در درد این وضعیت معشوقهی بازاری گرفتار شده است که به خاطر طمعشان، در یک مکان با یاران خود قرار گرفتهاند.
هوای باده، ساقی ساده، صافِ عشرت آمادهکسی مست است وحشی کز تو هشیاری طمع دارد
هوش مصنوعی: هوا و جو در زنانگی و لذت به خوبی فراهم است. در این حال، شخصی سرخوش و شیدا وجود دارد که از تو میخواهد بیخبر و مشخص، به حالتی طبیعی و سرمست درآید.