شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و عواطف عاشقانه می‌پردازد. شاعر به اوضاع نابسامان و فتنه‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق گاهی می‌تواند عقل و دین را تحت تاثیر قرار دهد. او از عالم و عالمان سخن می‌گوید که در برابر این فتنه‌ها تسلیم می‌شوند. در نهایت، شاعر به سختی‌های عشق و ناتوانی عاشقان در برابر شور و هیجانات عشق اشاره دارد و می‌گوید که هیچ کسی از عشق و احساسات نمی‌تواند فرار کند. تحفۀ عشق، برای او مانند جانی است که در دست عاشق باقی مانده و او را رنج می‌دهد.
چشم او قصد عقل و دین داردلشکر فتنه در کمین دارد
هوش مصنوعی: چشم او به دنبال آگاهی و دیانت است و در عین حال، نقشههایی برای گمراهی و فساد در زیر سر دارد.
عالمی را کند مسخر خویشهر که او لشکری چنین دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که چنین نیرویی در اختیار داشته باشد، می‌تواند دیگران را تحت تأثیر و تسلط خود درآورد.
مست و خنجر به دست می‌آیدآه با عاشقان چه کین دارد
هوش مصنوعی: نفس سرمست و غمناک، در حالی که خنجر در دست دارد، مینالد. آه! احساس کن که عاشقان چقدر با هم خصومت و دشمنی دارند.
هیچکس را به جان مضایقه نیستاگر آن شوخ قصد این دارد
هوش مصنوعی: هیچکس از اینکه کسی بخواهد با شوخی به جان دیگران آسیب برساند، ناراحت نمیشود.
ساعد او مباد رنجه شودداغ بر دست نازنین دارد
هوش مصنوعی: کمک او نباشد که دچار زحمت شود و آثاری از درد بر دستان لطیفش بماند.
هر کرا هست تحفه‌ای در دستپیش جانان در آستین دارد
هوش مصنوعی: هر کس که هدیهای برای محبوبش دارد، در واقع آن هدیه را به گونهای در دل خود نگه داشته و به او نزدیک است.
نیم جانی‌ست تحفهٔ وحشیچه کند بی‌نوا همین دارد
هوش مصنوعی: نیمهجانی که وحشی به ما داده، چه کار میتوان کرد جز اینکه همین را داریم و بس.