شمارهٔ ۱۴۱ - وحشی بافقی

مرغ ما دوش سرایندهٔ بستانی بودداشت گلبانگی و مشعوف گلستانی بود

دیده کز نعمت دیدار نبودش سپریمگسی بود که مهمان سرخوانی بود

دست امید که یک بار نقابی نکشیدبود دور از سر و نزدیک به دامانی بود

آنکه از تشنگیش بود گذر بر ظلماتتف نشان جگرش چشمهٔ حیوانی بود

ریشه تفسیدهٔ گیاهی ز لب کوثر رستکه ز ابرش هوس قطرهٔ بارانی بود

خویش را ساخته آماده سد شعله خسیگرم همصحبتی آتش سوزانی بود

بود وحشی که ز رخسار تو شد قافیه سنجیا نواساز گلی مرغ خوش الحانی بود