شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: این اشعار به بررسی عمیق نیازهای انسانی و عشق می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نیازهایی که از هوس نشأت می‌گیرند، ارزش واقعی ندارند و مانند نماز بدون وضو می‌مانند. او به مستی و ادعای معرفت اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که گاهی افراد در ناز و نازایی خود نمی‌دانند چه در دست دارند. عشق عمیق و واقعی، حتی اگر باعث درد و رنج شود، ارزشمند است. در پایان، شاعر بی‌مهری را نمی‌پسندد و امید را از دست نمی‌دهد، چون ممکن است در دل هر کسی نیت خوب و درستی وجود داشته باشد.
نیازی کز هوس خیزد کدامش آبرو باشدنیاز بلهوس همچون نماز بی‌وضو باشد
هوش مصنوعی: نیازی که از هوس و تمایلات ناشی میشود، آیا میتواند ارزش و اعتبار واقعی داشته باشد؟ نیازی که بر پایه هوس باشد، مانند نماز بدون وضو است که درستی و قبولیتی ندارد.
ز مستی آنکه می‌گوید اناالحق کی خبر داردکه کرسی زیر پا، یا ریسمانش در گلو باشد
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر مستی و شیداییاش ادعای حقیقت می‌کند، از واقعیتهای زندگیاش بیخبر است و نمیداند که ممکن است در وضعیت خطرناکی قرار داشته باشد.
نهم در پای جان بندی که تا جاوید نگریزداز آن کاکل که من دانم گرم یک تار مو باشد
هوش مصنوعی: من در پای عشق چیزی را به بند کشیدهام که تا ابد از آن فاصله نخواهد گرفت، و این عشق برای من به اندازهی یک تار مو اهمیت دارد.
به خون غلتیدم از عشق تو، سد چون من نگرداندبه یک پیمانه آن ساقی کش این می‌در سبو باشد
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو به شدت افسرده و غمگین شدم، اما هیچ کس نمیتواند به اندازه من دلتنگ و ناامید باشد. این ساقی که مینوشاند، هیچوقت نمیتواند غم و درد من را درک کند.
نه صلحت باعثی‌دارد نه خشمت موجبی ، یاربچه خواند این طبیعت را کسی وین خو چه خو باشد
هوش مصنوعی: نه کینهات دلیلی دارد و نه محبتت، ای خدا، چه چیزی باعث شده که این طبیعت را چنین بسازد و این خصیصه چه چیزی است؟
بدین بی مهری ظاهر مشو نومید ازو وحشیچه می‌دانی توشاید در ته خاطر نکو باشد
هوش مصنوعی: این بیمحبتی را به خودت نگیر و ناامید نشو. تو نمیدانی شاید در عمق دل او، احساس خوبی نسبت به تو وجود داشته باشد.