شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و پیچیدگی‌های عشق و رابطه اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که خنده و نازش را پنهان نکند و بیان کند که نگاه و توجه او مهم است. او به درد و رنجی که از عشق می‌کشد اشاره می‌کند و در عین حال، تاکید می‌کند که هر گونه جفا یا رنجی که ببیند، به خاطر ارتباط خاصی که با معشوق دارد، مهم نیست. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هرکس را نمی‌توان به سادگی آزمایش کرد و باید به صبر و تحمل اهمیت داد.
به لب بگوی که آن خندهٔ نهان نکندمرا به لطف نهان تو بد گمان نکند
هوش مصنوعی: به لب اشاره کن که لبخند پنهانت باعث سوءتفاهم نشود و مرا به اشتباه نیندازد.
تو خود مرا چه کنی لیک چشم را فرمایکه آن نگه که تو کردی زمان زمان نکند
هوش مصنوعی: تو هر کار که بخواهی میکنی، اما به چشمانت بگو که آن نگاه که تو به من کردی، وقت و زمان را تغییر نمیدهد.
تو رنجه‌ای زمن و میل من ولی چکنمبگو که ناز توام دست در میان نکند
هوش مصنوعی: تو از من دلخور هستی و تمایل من به تو است، اما من چه کاری میتوانم انجام دهم؟ بگو که ناز تو باعث نمیشود من دست از تلاش بردارم.
گرم مجال نگاهی بود زمان چکنمحکایتی که نگه می‌کند زبان نکند
هوش مصنوعی: اگر فرصتی برای یک نگاه به من باشد، چه بگویم از داستانی که نگاه به آن میتواند بیانگر و گویای آن باشد.
هزار سود در این بیع هست خواهی دیدمرا بخر که خریدار من زیان نکند
هوش مصنوعی: در این معامله هزاران منفعت وجود دارد، اگر میخواهی، مرا بخر، چرا که خریدار من ضرر نخواهد کرد.
جفا و هر چه کند گو به من خداوند استولیک نسبت ما را به این و آن نکند
هوش مصنوعی: هر جنایتی و هر چیزی که به من میشود، به خداوند مربوط است، اما او ما را با دیگران قیاس نمیکند و نسبت نمیدهد.
بس است جور ز صبر آزمود وحشی راهزار بار کسی را کس امتحان نکند
هوش مصنوعی: دیگر بس است که از صبر و تحمل آزمایش شد، و وحشی را هزار بار کسی را آزمایش نکند.