شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و دردناک خود را به تصویر می‌کشد. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به او جفا نکند و اعتراف می‌کند که دیگر صبرش تمام شده است. او به بی‌وفایی و بی‌توجهی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و احساس تنهایی و ناامیدی‌اش را بیان می‌کند. در نهایت، او به این واقعیت می‌پردازد که دلش به خاطر این عشق پر از درد و عذابی است که حتی اگر به آتش هم برود، برایش اهمیتی ندارد. این شعر به خوبی تجربه‌های عاطفی عمیق و دشواری که انسان در روابط عاشقانه ممکن است با آن مواجه شود را به تصویر می‌کشد.
تو خون به کاسهٔ من کن که غیرتاب نداردتنک شراب ستم ظرف این شراب ندارد
هوش مصنوعی: تو برای من جانی ببخش که جسمم تاب و توان زیادی ندارد و این شراب ستم را در ظرفش نمیتواند نگهدارد.
چه دیده‌ای و درین چیست مصلحت که نگاهتتمام خشم شد و رخصت عتاب ندارد
هوش مصنوعی: چه چیزی دیده‌ای که به خاطر آن نگاهت پر از خشم شده و هیچ اجازهای برای سرزنش باقی نمانده است؟
تو زود رنج تغافل پرست ، وه چه بلندیچه گفته‌ام که سلامم دگر جواب ندارد
هوش مصنوعی: تو بسیار زود از چیزی ناراحت میشوی و از بی‌توجهی دیگران شکایت میکنی. وای بر من که چه چیز بلندی گفته‌ام؛ دیگر کسی پاسخ سلامم را نمیدهد.
به خشکسال وفا رستی ای گیاه محبتبریز برگ که ابر امید آب ندارد
هوش مصنوعی: ای گیاه محبت، در این دوران سخت و بیآبی، به وفاداریات ادامه بده و برگهای بیشتری بریز، چرا که دیگر باران امیدی نمیبارد تا به تو آب دهد.
دل بلاکش وحشی که خو به داغ تو کردهاگر به آتش دوزخ رود عذاب ندارد
هوش مصنوعی: دل عاشق و بیتابی که به عشق تو عادت کرده، حتی اگر به آتش جهنم برود، عذابی برایش نخواهد بود.