شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به غرور و خودپسندی می‌پردازد و از فرد مغرور می‌خواهد تا نگاهی به آنچه زیر پایش است و به عجز و ناتوانی خودش بیندازد. شاعر از خودکامگی و کبر سخن می‌گوید و دعوت می‌کند که به حال دیگران، به ویژه کسانی که دچار درد و مشکل هستند، توجه کند. همچنین به زیبایی و غمزه‌ای که در چشم‌ها وجود دارد اشاره می‌کند و احساسات عمیقی را به تصویر می‌کشد؛ از قبیل ناز و غم که بر زندگی او تاثیر گذاشته‌اند. در نهایت، شاعر به وفا و عشق و عذاب درونی که از دوری محبوب ناشی می‌شود، اشاره می‌کند و از شخص مغرور می‌خواهد تا به عواقب رفتار خود فکر کند.
آخر ای مغرور گاهی زیر پای خود نگرزیر پای خود سر عجز گدای خود نگر
هوش مصنوعی: ای مغرور، گاهی به زمین خود نگاه کن و ببین که زیر پای تو چه چیزی است و به حالت ناتوانی و نیازمندی خود توجه داشته باش.
این چه استغنا و ناز است ، این چه کبر و سرکشیستحسبه‌لله به سوی مبتلای خود نگر
هوش مصنوعی: این چه نوع بینیازی و خودخواهی است، این چه نوع تکبر و نافرمانی است. خداوند به سوی کسی که دچار مصیبت شده نگاه می‌کند.
چون خرامی غمزه را بنشان بر آن دنبال چشمنیم کشته نازْ خلقی، بر قفای خود نگر
هوش مصنوعی: هرگاه تو با ناز و دلربایی قدم میزنی، به تماشای آن نگاه خموش و دلکش خود ادامه بده. در آن حال، موجودی با زیبایی و ظرافت خاصی همچنان به تو توجه دارد و با نگاهی از پشت سر، خود را در ویرانی شگفتانگیز معشوقهات غرق می‌کند.
این مَبین جانا که آسان پنجه صبرم شکستزور بازوی غم مرد آزمای خود نگر
هوش مصنوعی: ای محبوب، نپندار که شکستگی صبر من به آسانی بوده است؛ قدرتی که غم من دارد را ببین و درک کن.
باورت گر نیست از وحشی که می‌سوزد ز توچاک در جانش فکن داغ وفای خود نگر
هوش مصنوعی: اگر به او اعتقاد نداری، از وحشیای بگو که به خاطر تو می‌سوزد. داغی که بر دل او نهادی را در نظر بگیر و وفای خود را بسنج.