شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس تنگی و تغییرات در روابط و احساسات است. شاعر از دنیای گذشته و حال خود صحبت می‌کند و به زیبایی و جذابیت کسی اشاره می‌کند که دیگر مانند قبل نیست. او از حسرت و درد دل می‌گوید و تأکید می‌کند که احساسات عمیق و گفتگوهای صمیمانه به زبان نیاز ندارد. در نهایت، شاعر به غم و نازک‌خیالی کسی اشاره می‌کند که در حال حاضر برای او جذاب و دلنشین است.
دوش پر عربده‌ای بود و نه آنست امروزنگهش قاصد سد لطف نهانست امروز
هوش مصنوعی: دیشب غوغایی بود و خبری در هوا، اما امروز دیگر خبری از آن حال و هوا نیست. امروز نگاهش به دلایل پنهانی و رازهای لطف تغییر کرده است.
حسنش آنست ولی خود نه همانست بلیبود دی آفت دل ، راحت جانست امروز
هوش مصنوعی: زیبایی او در این است که خود او همان زیبایی نیست. او بهراستی باعث آزار دل است اما امروز آرامش روح نیز هست.
روی در روی و نگه بر نگه و چشم به چشمحرف ما و تو چه محتاج زبانست امروز
هوش مصنوعی: وقتی رو به رو هستیم و نگاه در چشم هم میدوزیم، دیگر نیازی به زبان نیست تا حرفهایمان را بزنیم.
شرح رازی که میان من و او خواهد بودبیش از حوصلهٔ نطق و بیانست امروز
هوش مصنوعی: راز و رازی که میان من و او وجود دارد، به قدری عمیق و گسترده است که نمیتوانم آن را به سادگی بیان کنم و دربارهاش صحبت کنم.
تا چه ها بر سر و دستار حریفان گذردزان می‌ِ تُند که در رطل گرانست امروز
هوش مصنوعی: بسته به اینکه چه حوادثی برای رقبای ما پیش بیاید، امروز در پیالهای سنگین مینوشیم.
بر کمان می‌کشد آن غمزه خدنگی که مپرسای خوشا سینهٔ وحشی که نشانست امروز
هوش مصنوعی: آن چشمهای زیبایی که مانند تیر کمان میکشند، دل را به درد میآورند. خوشا به حال دلهای سرکش و آزاد که امروزه نشان و علامتی دارند.