شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و longing شاعر به محبوب است. شاعر از بی‌توجهی و دوری محبوب خود شکایت دارد و احساس می‌کند که زمان به کندی می‌گذرد. او به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به او نگاهی بیندازد تا از زیبایی‌اش کاسته نشود. شاعر همچنین به عواقب رفتار محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که بی‌توجهی او باعث می‌شود که دیگران به او عیب‌جویی کنند. او در پایان به حالتی شبیه به وحشت و ناامیدی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که محبت و وصال او باعث سرسبزی و شادابی‌اش می‌شود.
دو هفته رفت که ننواختی به نیم نگاهمهنوز وقت نیامد که بگذری ز گناهم
هوش مصنوعی: دو هفته است که تو به من توجه نکردهای و هنوز زمان آن نرسیده که از اشتباهات من بگذری.
کرشمه‌ای که نکاهد ز حسن اگر بنوازیبه لطف گاه به گاه و نگاه ماه به ماهم
هوش مصنوعی: اگر زیباییهای تو از بین نرود، با ناز و محبت گاه و بیگاه به ما توجه کنی و نگاهت همچون ماه به ما بتابد.
میان ما و تو سد گونه خشم شد همه بیجاچنین مکن که مرا عیب می‌کنند و ترا هم
هوش مصنوعی: درست نیست که به خاطر خشم و کدورت، میان ما دیواری از جدایی ایجاد شود. نیازی نیست که به خاطر رفتار نادرست، ما را قضاوت کنند و تو هم در معرض قضاوت قرار بگیری.
کدام ملک به توفان دهم کدام بسوزمکه فرق تا به قدم سیل اشک و شعلهٔ آهم
هوش مصنوعی: کدام سرزمین را باید به توفان بسپارم و کدام را بسوزانم، در حالی که از سر تا پا غرق اشک و آتش فریادم هستم؟
فتاده‌ام به رهت چشم و گوش گشته سراپابیا که گوش به آواز پا و چشم به راهم
هوش مصنوعی: من در جستجوی تو هستم و تمام وجودم را به شنیدن صدا و دیدن مسیر اختصاص دادهام. بیا که من منتظر صدای قدمهایت و برای دیدن تو به راه نگاه میکنم.
مکن که عیب کنندت ز چون منی چو گریزیکه نیکنامی جاوید از برای تو خواهم
هوش مصنوعی: اگر از من به خاطر عیبت انتقاد می‌کنند، نترس؛ چون من برای تو آرزوی نام نیک و جاودان دارم.
چو وحشی از چمن وصل رستم اول وآخرسموم بادیهٔ هجر ، زرد کرد گیاهم
هوش مصنوعی: هنگامی که وحشی از چمن و دیدار رستم دور می‌شود، بادهای سوزان بیابان در نهایت باعث پژمردگی گیاهان من می‌شود.