شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساس عمیق تنهایی و درد ناشی از جدایی است. شاعر از ناتوانی در تحمل دوری محبوبش سخن می‌گوید و به تشبیه‌هایی از زندانی بودن و حیرت از جدایی خود اشاره می‌کند. او خود را در دام هجر می‌بیند و بر این باور است که هیچ کس نباید دوران جدایی دایمی را تحمل کند. او به نوعی در تلاش است تا وضعیت خود را بیان کند و از مقامی که به عنوان عاشق دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، او خود را به عنوان یک "مورخ زندانی" توصیف می‌کند که مدت‌هاست در حسرت و انتظار به سر می‌برد.
صبرم نماند و نیست دگر تاب فرقتمخوش بر سر بهانه نشسته‌ست طاقتم
هوش مصنوعی: صبر من به پایان رسیده و دیگر طاقت جدایی تو را ندارم. بهانهای بر سرم نشسته که تحمل آن را از دست دادهام.
من مرد حملهٔ سپه هجر نیستمگیرم که استوار بود پای جرأتم
هوش مصنوعی: من فردی نیستم که در برابر جدایی تسلیم شوم، هرچند که جرأت و استقامت من قوی باشد.
زندان بی در است کدورتسرای هجرمن چون در این طلسم فتادم به حیرتم
هوش مصنوعی: زندان من در واقع هیچ دری ندارد و دلگیر و کسلکننده است. حالا که در این وضعیت گرفتار شدهام، به شدت در تعجب و سردرگمی هستم.
جایز نداشته‌ست کسی هجر دائمیمن مفتی مسائل کیش محبتم
هوش مصنوعی: هیچکس حق ندارد که با من بهطور دائمی دوری کند، زیرا من مرجع مسائل عشق و محبت هستم.
وحشی منم مورخ زندانیان هجرزیرا که دیر سالهٔ زندان حسرتم
هوش مصنوعی: من همچون گویندهای از زنجیرشکنان جدایی هستم، زیرا سالهای زیادی را در درد و حسرت دوری سپری کردهام.