شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: این شعر احساس ناکامی و اندوه شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر از نبود عشق و یاری که در گذشته از او بی‌خبر بوده سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که زمانی که به عشق نیاز داشته، آن عشق در دسترس نبوده و تنها زمانی آمده که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. شاعر به تنهایی و کمبود محبت در جمع دوستان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که به رغم میل به ارتباط و دوستی، هنوز حس تنهایی و کمبود در او باقی است. در نهایت، شاعر به احساس ناپایداری و عدم رضایت از زندگی اشاره می‌کند.
کی بود کز تو جان فکاری نداشتمدرد دلی و نالهٔ زاری نداشتم
هوش مصنوعی: کی بود که من از تو جدا بودم و نگرانیای نداشتم؛ در دل درد یا نالهای نمیکردم.
تا بود نقد جان ، به کف من نیامدیآنروز آمدی که نثاری نداشتم
هوش مصنوعی: تا زمانی که جانم در اوج بود، تو در دستانم قرار نگرفتی؛ اما آن روزی که از من چیزی نداشتی، سراغم آمدی.
گفتم ز کار برد مرا خنده کردنتخندید و گفت من به تو کاری نداشتم
هوش مصنوعی: به او گفتم که کارهای تو باعث شده که من بخندم، او با خندهای پاسخ داد و گفت من هیچ ارتباطی با تو ندارم.
شد مانع نشستنم از خاک راه خویشخاکم به سر که قدر غباری نداشتم
هوش مصنوعی: از نشستن بر خاک راه خودم مانع شدهام، چون خاک بر سرم ریخته است و من حتی به اندازه یک غبار هم ارزش نداشتم.
پیوسته دست بر سرم از عشق بود کارهرگز به دست دست نگاری نداشتم
هوش مصنوعی: دایماً عشق بر سرم سایهافکنده بود و هیچگاه نتوانستم به عشق خود به صورت مکتوب و واضح بیانش کنم.
در مجلسی میانه جمعی نبود یارکانجا پی نظاره کناری نداشتم
هوش مصنوعی: در جمعی که بودم، هیچ دوستی نبود، زیرا در آنجا جایی برای تماشا و تفرج نداشتم.
وحشی مرا به هیچ گلستان گذر نبودکز نوگلی فغان هزاری نداشتم
هوش مصنوعی: من هیچگاه نتوانستم به هیچ گلستانی بروم، زیرا از هر گل نو، صدای فریاد و اندوهی در دل داشتم.