شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که از جدایی و دوری معشوق به دل دارد، سخن می‌گوید. او به آتش درون خود اشاره می‌کند که ناشی از عشق و غم است و گریه‌اش نشانه‌ای از سوختن دلش است. شاعر از داغی صحبت می‌کند که بر جانش نشسته و به دیگران می‌گوید که او به خاطر عشقش، همواره در جستجوی معشوق خود بوده است. او همچنین به تازگی گرفتار غم شده و می‌خواهد که کسی او را در این حالت رها نکند. در نهایت، شاعر به نور و امیدی که از عشق خود می‌گیرد، اشاره می‌کند.
آتش به جگر زان رخ افروخته دارموین گریهٔ تلخ از جگر سوخته دارم
هوش مصنوعی: من از چهرهٔ درخشان و خشمگین او داغ در دل دارم و این اشکهای تلخی که میریزم حاصل سوختگی درونم است.
گفتی تو چه اندوخته‌ای ز آتش دوریاین داغ که بر جان غم اندوخته دارم
هوش مصنوعی: گفتی چه چیزی از دوری آتش ذخیره کردهای. من هم این درد سنگینی را که بر دل دارم، با خود دارم.
انداخته‌ام صید مراد از نظر خویشیعنی صفت باز نظر دوخته دارم
هوش مصنوعی: من آرزوهایم را از چشم خود دور نکردهام و به دقت به آنها توجه و نگاه میکنم.
در دام غمت تازه فتادم نگهم دارمن عادت مرغان نو آموخته دارم
هوش مصنوعی: در دام غمت تازه افتادهام، نگهامدار. من به گونهای یاد گرفتهام که مثل پرندگان تازهکار گرفتار میشوم.
وحشی به دل این آتش سوزنده چو فانوساز پرتو آن شمع بر افروخته دارم
هوش مصنوعی: دل من مانند آتش سوزانی میسوزد، و چون لامپ که از نور شمع روشن میشود، من نیز از این شعله به روشنی و زندگی ادامه میدهم.