شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به درد و رنجی که از دوری محبوبش متحمل شده است، اشاره می‌کند. او از کارهایی که برای عشقش کرده و عواطفش را با جانش قاطی کرده، صحبت می‌کند. طبیب به او می‌گوید که درمانی برای دردش وجود ندارد، ولی او به نوعی خود را درمان کرده است. شاعر از دل پاره‌پاره‌اش می‌گوید و به تأثیر عواطفی که در سینه‌اش داشته اشاره می‌کند. احساس سوز و گداز و عواطف عمیق او تصویر می‌شود، و در نهایت از اینکه چگونه این احساسات را به دیگران توضیح می‌دهد و با آن‌ها در میان می‌گذارد، حرف می‌زند.
چه‌ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردممگر دشمن کند این‌ها که من با جان خود کردم
هوش مصنوعی: من چه کارهایی را با وجود خود و دور از چهره محبوبم انجام دادم، آیا این کارها را دشمن برایم ترتیب داده است که من اینگونه با خودم رفتار کردم؟
طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوریغلط می‌گفت خود را کشتم و درمان خود کردم
پزشکم گفت که به هیچ دارویی درد دوری از محبوب درمان نمیشود، اما من خودم را کشتم و با این کار درد خود را درمان کردم.
مگو وقتی دل صد پاره‌ای بودت کجا بردیکجا بردم ز راه دیده در دامان خود کردم
هوش مصنوعی: نگو که وقتی دل من پاره پاره بود، کجا بردی و من کجا رفتم. من در دامان خودم به تنگنای دلم افتادم.
ز سر بگذشت آب دیده‌اش از سرگذشت منبه هر کس شرح آب دیدهٔ گریان خود کردم
هوش مصنوعی: او با چشمان خود اشکهایش را از سر گذرانده و من هر بار که با کسی دربارهی درد و غم خود صحبت کردم، همچنان در حال گریه بودم.
ز حرف گرم وحشی آتشی در سینه افکندمبه او اظهار سوز سینهٔ سوزان خود کردم
هوش مصنوعی: از صحبتهای دلنشین و جذاب او، آتشی در دل من جان گرفت و به او احساسات و دردهای درونم را نشان دادم.