شمارهٔ ۳۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس تنهایی و بی‌کسی را به تصویر می‌کشد. او از نبود همدم و همراهی سخن می‌گوید و حسرت‌خوار دستانی است که نمی‌تواند به وصال برساندش. همچنین به حسرت و غم‌هایش اشاره کرده و از گله‌هایی که از دیگران دارد، اما نمی‌تواند بیان کند، صحبت می‌کند. در پایان، او نمی‌تواند آرامش یابد چون هیچ پناهی ندارد.
یک همدم و همنفس ندارممی‌میرم و هیچ کس ندارم
هوش مصنوعی: تنهایی و بیهمراهی را احساس میکنم، انگار در این دنیا هیچ کس را ندارم و این وضعیت مرا به شدت دچار افسردگی می‌کند.
گویند بگیر دامن وصلمی‌خواهم و دسترس ندارم
هوش مصنوعی: میگویند که برای دستیابی به محبت و وصال تلاش کن، اما من به آن دسترسی ندارم.
دارم هوس و نمی‌دهد دستآن نیست که این هوس ندارم
هوش مصنوعی: من آرزویی دارم و نمیتوانم به آن دسترسی پیدا کنم، هرچند که نیستم و این آرزو را ندارم.
گفتی گله‌ای ز ما نداریدارم گله از تو پس ندارم
هوش مصنوعی: تو گفتی که از ما شکایتی نداری، اما من از تو شکایتی ندارم.
وحشی نروم به خواب راحتتا تکیه به خار و خس ندارم
هوش مصنوعی: من به خواب راحت نمیروم تا زمانی که تکیهگاههایم پر از خار و خس نباشد.