شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس خوار و ذلیل شدن شاعر در برابر معشوقش است. شاعر از دست رفتن عزت و حرمت خویش می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که زمانی او در مقام خدمت و ارادت به معشوقش بوده، اما اکنون احساس و دردهایش نادیده گرفته شده است. او حسرت روزهایی را می‌خورد که در کنار معشوق بوده و اکنون در تنهایی و بی‌خانمانی به سر می‌برد. شاعر از خوشی و عیش‌هایی که در بزم معشوق وجود دارد، سؤال می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیزی در آن بزم برای او نیست و غم و درد او همچنان باقی است. در نهایت، این شعر نمایانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی چون عشق، درد و تنهایی است.
میان مردمانم خوار کردی عزت من کوسگ کوی تو بودم روزگاری حرمت من کو
هوش مصنوعی: در میان مردم، مرا بیاحترام کردی. زمانی که من همچون سگی در کوی تو بودم، کجا رفت آن حرمت و ارادتی که به من داشتی؟
به سد جان می‌خرم گردی که خیزد از سر راهتندارم قدر خاک راه پیشت ، قیمت من کو
هوش مصنوعی: من برای دستیابی به تو آمادهام که هر سختی و مانعی را بپذیرم، اما نمیدانم ارزش و مقام من در برابر تو چه اندازه است و نمیتوانم خود را با خاکی که در راه توست مقایسه کنم.
به داغم هر زمان دردی فزاید محرم بزمتکسی کو با تو گوید درد و داغ حسرت من کو
هوش مصنوعی: هر لحظه بر داغ من افزوده میشود و دردی بیشتر میآید. کسی نیست که به جمع تو بیاید و از درد و حسرت من با تو حرف بزند.
چو خواهد بی‌گناهی را کشد احوال من پرسدکه آن بی‌خانمان پیدا نشد در صحبت من کو
هوش مصنوعی: وقتی کسی بخواهد بی‌گناهی را به دردسر بیندازد، باید حال من را جویا شود، چون دیگر نمیتواند آن فرد بی‌خانمان را که در کنار من بود، پیدا کند.
مگو در بزم او دایم به عیش و عشرتی وحشیکدامین عیش و عشرت ، مردم از غم ، عشرت من کو
هوش مصنوعی: نگو که در میهمانی او همیشه مشغول خوشی و لذت هستی. چنین لذت و خوشیای از کجا آمده است، در حالی که مردم از غم و اندوه رنج میبرند و خوشی من کجاست؟