شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دلتنگی شاعر است. او از عشق قدیمی خود دل برداشته و به دنبال یک دل‌بر جدید می‌گردد. شاعر از شکستن قفس و رهایی از محدودیت‌ها سخن می‌گوید و آرزو دارد که حرارت و عشق دوباره در دلش شعله‌ور شود. او به یاد روزهایی می‌افتد که خوشی‌ها و سرمستی را تجربه کرده و حالا در پی بزم و شراب تازه است. همچنین، شاعر قربانی تلخی‌های زندگی‌اش است و از زهر گزنده‌ای که مزهٔ تلخ را در دهانش گذاشته می‌نالد. او دنبال شیرینی و خوشی در کلام و زندگی‌اش است.
دل از عشق کهن بگرفت از نو دلستانی کوقفس بر هم شکست این مرغ، خرم بوستانی کو
هوش مصنوعی: دل از عشق قدیمی دوباره شاداب شد، همانطور که این پرنده با شکستن قفس، باغی را خوشحال کرد.
نگاه گرم آتش در حریف انداز می‌خواهمبر این دل کز محبت سرد شد آتش فشانی کو
هوش مصنوعی: میخواهم نگاهی پرحرارت مانند آتش بر این دل بیفکنم که از محبت سرد شده است. کجا میتوانم آتش فشانی پیدا کنم؟
می‌دوشینه از سر رفت و یک عالم خمار آمدحریف تازه و بزم نو و رطل گرانی کو
هوش مصنوعی: از سر مستی و شوق گذشته، حالا دنیای جدیدی از سرخوشی و نشئگی آغاز شده است. در این مهمانی تازه، کسی یا چیزی که سنگینی خاصی داشته باشد، کجاست؟
کمند پاره در گردن گریزانست نخجیریبخواهد جست ازین آماجگه چابک عنانی کو
هوش مصنوعی: چشمانداز و امکانات برای فرار از وضعیتی دشوار وجود دارد، همانطور که یک آهو به دنبال راهی برای رهایی از ایستگاه شکار است. آیا راهی سریع و چابک وجود دارد که بتواند به راحتی از این موقعیت خارج شود؟
مذاق تلخ دارم وحشی از زهری که می‌دانیحدیث تلخ تا کی بشنوم شیرین زبانی کو
هوش مصنوعی: من طعم تلخی دارم، ای وحشی، از زهر تلخی که میدانی چقدر میتوانم این داستان تلخ را بشنوم؛ کی کسی پیدا میشود که با زبان شیرین، حرف بزند؟