شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات دردناک و عذاب‌آور ناشی از جدایی و رنج عشق می‌پردازد. او از جفای محبوب شکایت می‌کند و می‌گوید که دلش به خاطر ستمگری‌های او بسیار رنج می‌کشد. شاعر ابراز می‌کند که در شب‌ها دعا می‌کند و امید دارد که محبوب به زندگی‌اش برگردد و از ستمگری‌هایش دست بردارد. او همچنین به تأثیر عمیق عشق و دلشکستگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند درد او را التیام بخشد جز محبت و توجه محبوب. در نهایت، شاعر از محبوب به عنوان درمانگر دردها و مشکلاتش یاد می‌کند و از او خواستار نجات و شفاست.
منفعل دل خودم چند کشد جفای توعذر جفای تو مگر خواهمش از خدای تو
هوش مصنوعی: دل من چقدر باید از بیمحبتی تو رنج بکشد؟ تنها عذرم در برابر این بیمهری، عشق و محبت به خدای توست.
گشت ز تاب و طاقتم تاب رقیب منفعلهیچ خجل نمی‌شود طبع ستیزه رای تو
هوش مصنوعی: از شدت ناراحتی و تحمل نداشتن، رقیب نتوانسته است خودش را کنترل کند و هیچگونه احساس شرمندگی یا خجالت از تو ندارد. طبع ستیزهجوی تو همواره در پی چالش و مقابله است.
شب همه شب دعا کنم تا که به روز من شویدل به ستمگری دهی کو بدهد سزای تو
هوش مصنوعی: هر شب دعا میکنم که روزی تو دل مرا به محبت بسپاری، تا کسی که ستمگری می‌کند، جواب اعمالش را ببیند.
رخنه چو میفتد به دل بسته نمی‌شود به گلگو مژه تر مکن به خون خاک در سرای تو
هوش مصنوعی: وقتی که دل از محبت پر میشود، دیگر نمیتوان آن را به آسانی از بین برد. پس به او بگو که حتی با یک نگاه اشکبار، دلش را بیشتر نرنجاند؛ چراکه سرای دلش به خون آنها آلوده خواهد شد.
ای رقم فریب عقل از تو بسوخت هستیمخانه سیاه می‌کند نسخهٔ کیمیای تو
هوش مصنوعی: عقل ما به خاطر فریبت سوخته است و اکنون در خانهای تاریک به سر میبریم، اما داروی جادویی تو، میتواند حال ما را دگرگون کند.
افسر لطف داشته این همه عزتش مبرتارک عجز ما که شد پست به زیر پای تو
هوش مصنوعی: کسی که به لطف و کرامت تو به این مقام و شخصیت رسیده، نباید به ما که در پایینتریم، کمتوجهی کند.
ای که طبیب وحشیی خوب علاج می‌کنیوعده به حشر می‌دهد درد مرا دوای تو
هوش مصنوعی: ای طبیب ماهر و بیدرمان، تو به خوبی میتوانی دردهای مرا درمان کنی. تو امیدی به قیامت میدهی که شفای من را در آنجا خواهی یافت.