شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نزد محبوبش می‌رود و از احساسات پنهان خود صحبت می‌کند. او که در سکوت و خاموشی به سر می‌برد، به خیال راحت بودن است، اما در واقع درد درونی‌اش رو به افزایش است. او از غم و جفای محبوبش گلایه می‌کند و می‌گوید که این دردها و تلاش‌هایش را به محبوب خواهد گفت، حتی اگر به دلش آسیب برساند. به عبارتی، او در تلاش است تا احساسات واقعی‌اش را بیان کند و از رنج‌هایی که از عشق به محبوب متحمل می‌شود، پرده‌برداری کند.
می‌روم نزدیک و حال خویش می‌گویم به اوآنچه پنهان داشتم زین پیش می‌گویم به او
هوش مصنوعی: به سمت او می‌روم و حال و احوالم را برایش بازگو میکنم؛ تمام چیزهایی که قبلاً پنهان کرده بودم را به او می‌گویم.
گشته‌ام خاموش و پندارد که دارم راحتیچند حرفی از درون ریش می‌گویم به او
هوش مصنوعی: من ساکت شدهام و او فکر می‌کند که در آرامش به سر میبرم، در حالی که در درونم با خودم حرفهایی را میزنم.
غافل است او از من و دردم شود هر روز بیشاندکی زین درد بیش از پیش می‌گویم به او
هوش مصنوعی: او از حال من و دردم بیخبر است و هر روز این درد در من بیشتر می‌شود. من هم هر روز بیشتر از این درد به او می‌گویم.
غمزه‌ات خونریز دل دربند لعل نوشخنددل نمی‌داند جفای خویش می‌گویم به او
هوش مصنوعی: چشمهای تو با ناز و بازی خود، دل من را به شدت مجروح ساخته است. لبخند تو که مانند دانهای سرخ و دلربا است، دل مرا به درد میآورد. من به او می‌گویم که خود را نمیشناسد و نمی‌داند که چقدر به من آسیب میزند.
گرچه وحشی دل ازو بر کند می‌رنجد به جانگر بد آن دلبر بدکیش می‌گویم به او
هوش مصنوعی: اگرچه دل وحشی از او دور می‌شود، اما جانم از این که آن معشوق بد اخلاق است، مینالد. من این را به او می‌گویم.