شمارهٔ ۳۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی سخن می‌گوید. او به عشق خود که شبیه به یک گل نازک و جوان است اشاره می‌کند و زیبایی او را با لاله و خورشید مقایسه می‌کند. شاعر به توصیف دلبری و شیطنت‌های معشوقه پرداخته و او را به قد و جمالی شگفت‌انگیز تشبیه می‌کند. همچنین، او نسبت به وحشی بودن معشوقه‌اش ابراز حیرت می‌کند و می‌گوید که چنین غزالی را در زندگی‌اش ندیده است. در مجموع، شعر ترکیبی از زیبایی، عشق و غم عشق گمشده را به تصویر می‌کشد.
مرا زد راه عشق خردسالیاز این نورس گلی نازک نهالی
هوش مصنوعی: عشق مرا مانند یک کودک کوچک به سمت خودش کشاند، همانطور که گل نازکی به نور آفتاب میرسد.
فروزان عارضی مانند لالهز مشکین هر طرف بر لاله خالی
هوش مصنوعی: چهرهای درخشان و زیبا مانند لاله که از عطر دلانگیز مشک پر شده و در همه جا بوی خوش آن پراکنده است.
شکرخا طوطیی دلکش حکایتزبان دان دلبری شیرین مقالی
هوش مصنوعی: طوطی زیبا و خوش صدا، داستان دلنشینی را با لحن شیرین و دلبرانگی نقل می‌کند.
به قدش سرو را نسبت توان کرداگر در سرو باشد اعتدالی
هوش مصنوعی: اگر در قامت او اعتدالی باشد، میتوان به او مانند سرو زیبایی نسبت داد.
توان خورشید خواندن عارضش رااگرخورشید را نبود زوالی
هوش مصنوعی: چهره او به قدری درخشان و زیباست که حتی خورشید هم نمیتواند زیبایی او را نادیده بگیرد. اگر خورشید دائماً در حال درخشش و زوال نبود، هرگز نمیتوانست به او برسد.
غزال ما نگردد رام وحشیندیدم این چنین وحشی غزالی
هوش مصنوعی: غزال ما هرگز تسلیم نمیشود، من اینقدر وحشی و سرکش را تاکنون ندیدهام.