شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردهای نهفته اشاره دارد. شاعر ابتدا به مرغ سحر خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که حسرتش را بازگو کند. او به خشک لب باد، سوز دل و آرزوی چشمه حیوان اشاره می‌کند و از زخم‌ها و دردهایی که تجربه کرده صحبت می‌کند. شعر نشان‌دهنده پژمردگی و ناامیدی است که از فقدان امید ناشی می‌شود. در نهایت، شاعر به تیزی ناله‌ها و دردهای ناشی از عشق و زیان‌های عاطفی اشاره می‌کند و به احساسات عمیق و سوزان درون خود اذعان می‌کند. کل اثر در واقع بیانگر غمی عمیق و آرزوی بی‌پایان است.
ای مرغ سحر! حسرت بستان که داری؟این ناله به اندازهٔ حرمان که داری؟
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ صبح، حسرت باغ را به دل دار، چرا که این نالهای که میزنی به اندازهٔ اندوهی است که در دل خود داری.
ای خشک‌لب بادیه! این سوزِ جگرتابدر آرزوی چشمهٔ حیوان که داری؟
هوش مصنوعی: ای آن که در بیابان خشک و بیآب زندگی میکنی، این درد سینه را به یاد آور که در آرزوی چشمهٔ حیات هستی، تو نیز این را داری.
ای پای طلب این همه خون بسته جراحتاز زخم مغیلان بیابان که داری؟
هوش مصنوعی: ای پای جستجو، چرا اینقدر خونین و زخمی هستی؟ از زخمهای عمیق و سختی که در بیابانها متحمل شدی، چه چیزی به دست آوردهای؟
پژمرده شد ای زردگیا! برگِ امیدتامید نم از چشمهٔ حیوان که داری؟
هوش مصنوعی: ای گیاه زرد، امید تو پژمرده شده است. امیدی که باید از چشمه زندگی گرفته باشی، اکنون در تو وجود ندارد.
ای شعلهٔ افروخته! این جان پر آتشتیز از اثر جنبش دامان که داری؟
هوش مصنوعی: ای شعلهٔ درخشان، این جان پرشور و پرحرارت به خاطر تأثیر جنبش دامن توست که به این حالت درآمده است.
ما خود همه دانند که از تیر که نالیماین ناله، تو از تیزی مژگان که داری؟
هوش مصنوعی: ما خود خوب میدانیم که از چه چیزی رنج میکشیم، اما این ناله تو به خاطر تیزی و زیبایی چشمانت است که ما را آزار میدهد.
وحشی سخنان تو عجب سینه‌گداز استاین گرمی طبع از تَفِ پنهان که داری؟
هوش مصنوعی: سخنان تو به قدری دلنشین و سوزان است که انسان را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد. این احساس گرمی و شوق درون تو، نشانهای از عواطف پنهانیات است.