شمارهٔ ۲۱ - استر بی‌علف
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند خطاب می‌کند و از تمنای خود برای دستیابی به چیزی می‌گوید. او به زیبایی و شگفتگی آهو اشاره می‌کند و دریغش از یک مشت علف را بیان می‌کند که نسبت به آن انتظار دارد. به نوعی، شاعر احساس کمبود و حسرتی نسبت به چیزهایی را دارد که شاید بتواند به‌دست آورد. در نهایت، او امید دارد که با ارتباطی که با خداوند دارد، بتواند به آنچه می‌خواهد دست یابد.
ای خداوند که چون مرکب آهو تک توناورد کره گر آهو همه مرکب زاید
هوش مصنوعی: ای پروردگار، تو همچون مرکبی از آهو، یگانهای که همانند کرهاسب، هر آهو میتواند فرزندی به دنیا آورد.
مرکبی دارم و از حسرت یک مشت علفبر علفزار فلک بیند و دندان خاید
هوش مصنوعی: من اسبی دارم که آرزو می‌کند فقط یک مشت علف در مرتع آسمان ببیند و دندانش را تیز کند.
نسبتی هست چو با اسب تو او را در اصلگر ز پس مانده خویشش بنوازد شاید
هوش مصنوعی: وجود نوعی ارتباطی میان او و اسب تو هست. اگر او از نداشتن خویش غمگین باشد و به او توجه شود، ممکن است احساس بهتری پیدا کند.