سرآغاز
هوش مصنوعی: شاعر از دلنوشتههایش گله دارد، گلهای که فراتر از توان تحملش است. این گله مثل دود در ذهن او و مانند باد بر روی شعلهی چراغش تأثیر منفی میگذارد. او احساس میکند که این نارضایتی به اندازهای عمیق است که نمیتواند به راحتی آن را واکاوی کند.
گلهای دارم از تو و گلهایکه نگنجد به هیچ حوصلهای
هوش مصنوعی: من از تو دلخوری دارم، دلخوری که هیچ حوصلهای نميتواند آن را بپذیرد.
گلهای دود در دماغم از آنگلهای باد بر چراغم از آن
هوش مصنوعی: دودی در بینیام وجود دارد که مثل بادی بر شعلهی چراغ تأثیر میگذارد.