رباعی شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: شاعر از دلبسته شدن به یار و احساس غم و اندوه ناشی از دوری او صحبت میکند. او نمیتواند به درد دل و افکارش بپردازد و وقتی به چمن میرود، دلش مانند غنچهای که یار ندارد، میلرزد. این ابیات نشاندهندهی عشق و اندوه عاشقانه است.
شد یار و به غم ساخت گرفتار مرانگذاشت به درد دل افکار مرا
هوش مصنوعی: دوست من به مشکلاتی که دارم پی برد و به من کمک کرد، اما او مرا تنها گذاشت تا با افکار و دردهای خودم دست و پنجه نرم کنم.
چون سوی چمن روم که از باد بهاردل میترقد چو غنچه، بییار، مرا
هوش مصنوعی: وقتی به سوی باغ میروم، دل من مثل غنچهای که در بهار و بدون همراه است، میلرزد و نگران میشود.