رباعی شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از معشوق میخواهد که اکسیر جاودانگی و خوشیهای زندگی را برایش بفرستد. او آرزوی خود را در این میبیند که آن مایه خوشبختی و لذت را از معشوق دریافت کند و در زمان حاضر به او برسد.
اکسیر حیات جاودانم بفرستکام دل و آرزوی جانم بفرست
هوش مصنوعی: مرا به زندگی ابدی و شادی درونیام کمک کن و خواستههای قلبیام را برآورده ساز.
آن مایه که سرمایهٔ عیش و طرب استآنم بفرست و در زمانم بفرست
هوش مصنوعی: آنچه که خوشی و لذت زندگی را به همراه دارد، همان را برای من بفرست و در زمان حال بفرست.