رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و دلتنگی و نگرانی برای جدایی از محبوبش سخن میگوید. او به سختی صبر کرده اما این صبر برایش طاقتفرسا و دشوار است. شاعر حتی میداند باید صبر کند، اما توانایی آن را ندارد.
جز فکر جدا شدن ز دلدارم نیستاین صبر هراسنده ولی یارم نیست
هوش مصنوعی: فقط به فکر جدایی از محبوبم هستم. این صبر برایم دشوار و نگرانکننده است، اما محبوبم در کنارم نیست.
دندان به جگر نهادنی میبایداما چه کنم صبر جگر دارم نیست
هوش مصنوعی: انسان باید در برابر مشکلات و سختیها تحمل کند، اما چه کنم که من طاقت و صبری برای این کار ندارم.