رباعی شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این بیت به گروهی اشاره دارد که از منطق و تفکرات شاعر بی‌خبرند و نمی‌توانند زیبایی‌های آثار او را درک کنند. شاعر خود را به زاغی تشبیه می‌کند که به هنگام آواز خواندن، مورد توجه و شهرت قرار گرفته، در حالی که دیگر پرندگان خوش‌صدا هستند و آن‌ها در دنیای دیگری وجود دارند. در واقع، این ابیات به نیاز به درک عمیق‌تر هنر و شعر اشاره دارد.
آن زمره که از منطق ما بی‌خبرندصد نغمهٔ ما به بانک زاغی نخرند
هوش مصنوعی: آنهایی که از سخنان و حروف ما آگاهی ندارند، هر صدایی که از ما برآید را مانند صدای زاغ نمیدانند و بیاعتنا میگذرانند.
زاغیم شده به عندلیبی مشهورما دیگر و مرغان خوش الحان دگرند
هوش مصنوعی: ما به زاغ تبدیل شدهایم و به خاطر آن به شهرت رسیدهایم، در حالی که دیگر پرندگان خوشآواز و خوش‌صدا وجود دارند.