رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد بین دانش و خیال اشاره دارد. شاعر به خود و فعالیت‌هایش می‌نگرد و احساس می‌کند که در دنیای خیالات و اوهام به سر می‌برد، در حالی که دیگری در مسیر علم و دانش قرار دارد. در واقع، شاعر به موقعیت خود به عنوان فردی که در دنیای واقعی نمی‌تواند به درستی از دانش بهره‌برداری کند، افسوس می‌خورد.
فن تو و سد هزار برهان کمالشغل من و یک جهان خیالات محال
هوش مصنوعی: توانایی و دانش تو و هزار دلیل برتری، کار من است و در عوض یک دنیا از خیالهای غیرممکن را در سر دارم.
تو منزوی مدرسهٔ عالی فضلمن بیهده گرد راست بازار خیال
هوش مصنوعی: تو در مدراس علم و فضیلت شناخت و آگاهی حضور داری، اما به جای بهرهگیری از این علم، در خیالپردازیها و توهمات خود غرق شدهای.